Silent Movie 17 by Sascha Ende

Εντάξει, ας βουτήξουμε στο "Silent Movie 17". Από την πρώτη νότα, αυτό το κομμάτι σε ρίχνει με το κεφάλι στη χρυσή εποχή του βωβού κινηματογράφου. Είναι καθαρή, ανόθευτη ενέργεια εποχής, εκτελεσμένη με μια απολαυστική, σχεδόν μανιακή αφοσίωση. Η σόλο ερμηνεία του πιάνου είναι το αστέρι εδώ – ξέφρενη, πολύβουη και γεμάτη με το είδος των αστραπιαίων μελωδικών θραυσμάτων και των καταρρακτωδών αρπέτζιων που δημιουργούν αμέσως εικόνες από κυνηγητά των Keystone Kops, υπερβολικά ατυχήματα και τις γοητευτικές σκανδαλιές του Charlie Chaplin. Υπάρχει μια πραγματική αίσθηση ελεγχόμενου χάους, μια λαχανιασμένη ποιότητα που υπογραμμίζει τέλεια τη σωματική κωμωδία ή σκηνές που απεικονίζουν την πολύβουη ζωή της πόλης από μια περασμένη εποχή.

Η παραγωγή διατηρεί σοφά την εστίαση αποκλειστικά στο πιάνο. Το ίδιο το όργανο έχει έναν ελαφρώς vintage, όρθιο χαρακτήρα – όχι υπερβολικά γυαλισμένο ή ηχηρό, γεγονός που ενισχύει την αυθεντικότητα. Ακούγεται σαν να μπορούσε να είναι ακριβώς εκεί στο nickelodeon, συνοδεύοντας τις τρεμοπαίζουσες εικόνες στην οθόνη. Αυτό δεν προσπαθεί να είναι μια σύγχρονη κινηματογραφική παρτιτούρα. είναι μια σκόπιμη και αποτελεσματική αναδημιουργία ενός συγκεκριμένου ιστορικού ήχου.

Από την άποψη της χρηστικότητας, αυτό το κομμάτι είναι ένα χρυσωρυχείο για πολύ συγκεκριμένες εφαρμογές. Προφανώς, οποιοδήποτε έργο στοχεύει να αναπαράγει την αίσθηση των βωβών ταινιών – είτε πρόκειται για πραγματικές αναδημιουργίες, κωμικά αφιερώματα ή ιστορικά ντοκιμαντέρ που καλύπτουν αυτήν την περίοδο – θα το βρει απαραίτητο. Το έμφυτο χιούμορ και ο αδυσώπητος ρυθμός του το καθιστούν υπέροχο για σκηνές σλάπστικ, time-lapses χαοτικών γεγονότων ή ακόμα και ιδιόρρυθμα, ρετρό κινούμενα σχέδια. Σκεφτείτε σύντομες, δυναμικές διαφημίσεις που θέλουν μια vintage κωμική ατμόσφαιρα, ή το soundtrack για ένα indie παιχνίδι που διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμεύσει ως μια φανταστική, εντυπωσιακή εισαγωγή ή μετάβαση για ένα podcast που συζητά την ιστορία του κινηματογράφου ή την πρώιμη κωμωδία.

Ενώ η δύναμή του έγκειται στην εξειδίκευσή του, αυτός είναι επίσης ο περιορισμός του – δεν είναι ένα κομμάτι που θα έριχνες σε ένα σύγχρονο δράμα ή ένα κομψό εταιρικό βίντεο, εκτός αν χρησιμοποιηθεί ειρωνικά. Αλλά για την προβλεπόμενη θέση του; Είναι απίστευτα αποτελεσματικό. Η ενορχήστρωση, ενώ σκόπιμα πολυάσχολη και κάπως επαναλαμβανόμενη (όπως είναι χαρακτηριστικό του στυλ), διατηρεί το ενδιαφέρον μέσω λεπτών αλλαγών στα μελωδικά μοτίβα και τη ρυθμική ένταση. Δεν χτίζει πραγματικά με μια παραδοσιακή έννοια, αλλά μάλλον διατηρεί ένα υψηλό επίπεδο κινητικής ενέργειας καθ 'όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του. Αυτό το καθιστά εύκολο να επαναληφθεί ή να επεξεργαστεί για σκηνές που απαιτούν συνεχή κωμική ένταση ή γρήγορη δράση. Παραδίδει ακριβώς αυτό που υποδηλώνει ο υπονοούμενος τίτλος: μια ζωντανή, υποβλητική φέτα παρτιτούρας βωβού κινηματογράφου, έτοιμη να προσθέσει αυθεντική vintage γοητεία και ενεργητικό χιούμορ σε έργα πολυμέσων.